Tarihin tozlu sayfalarından süzülüp gelen kadim kehanetlerin gölgesi, bugün Ortadoğu’nun bereketli toprakları üzerine zifiri bir karanlık gibi çökmüş durumda..
Fırat ve Dicle’nin fısıltıları, artık huzur değil, yaklaşmakta olan bir "Armageddon" fırtınasının uğultusunu taşımaktadır.
Kutsal metinlerin satır aralarına gizlenmiş siyasi ihtiraslar, modern dünyanın teknolojik yıkım gücüyle birleşerek, Filistin’in zeytinliklerini birer matem bahçesine çevirdi.
Bu, sadece iki milletin toprak kavgası değil; teopolitik bir kurgunun, inançları birer silaha dönüştürerek insanlığı sonu belirsiz bir kıyamet senaryosuna sürükleme hikâyesidir.
Şark’ın mahzun yüzü İran’dan, Kudüs’ün ağlayan taşlarına kadar uzanan bu hat, Siyonist Hristiyanlığın "Tanrı’yı kıyamete zorlama" iddiasıyla ördüğü kanlı bir kozanın içinde hapsolmuştur.
Siyonist Hristiyanlık, özellikle Amerika Birleşik Devletleri merkezli Evanjelik gruplar arasında yaygın olan, Yahudilerin Filistin’e dönüşünü ve İsrail Devleti’nin kurulmasını İsa Mesih’in ikinci gelişinin (Parousia) ön şartı olarak gören bir inanç sistemidir.
Bu düşünce yapısının temelinde, 19. yüzyılda John Nelson Darby tarafından sistemleştirilen "Dispensasyonalizm" (Dönemsellik) teorisi yatar. Darby’ye göre tarih, Tanrı’nın insanlıkla olan ilişkisini düzenlediği farklı dönemlere ayrılmıştır ve içinde bulunduğumuz son dönem, Yahudilerin kutsal topraklarda toplanmasıyla nihayete erecektir.
Bu teolojik yaklaşım, 1917 Balfour Deklarasyonu’ndan çok daha önce, İngiliz ve Amerikan dindar çevrelerinde "Restorasyonculuk" adıyla hayat bulmuştur.
Siyonist Hristiyanlar, Kitab-ı Mukaddes’teki (özellikle Hezekiel ve Vahiy bölümleri) kehanetlerin harfiyen gerçekleşeceğine inanırlar. Onlara göre İsrail’in siyasi varlığı, teolojik bir zorunluluktur ve bu devlete verilen destek, Tanrı’nın bir emridir.
Günümüzde İsrail-Filistin meselesinin çözümsüz kalmasının arkasındaki en büyük dinamiklerden biri, ABD’deki güçlü Evanjelik lobisidir. Bu gruplar, "İsrail’i kutsayanı Tanrı da kutsar" (Tekvin 12:3) ayetine dayanarak, İsrail’in Batı Şeria’daki yerleşim faaliyetlerini ve Kudüs üzerindeki mutlak hakimiyetini desteklerler.
2017 yılında ABD Büyükelçiliği’nin Kudüs’e taşınması kararı, bu teopolitik baskının en somut tezahürlerinden biri olarak kabul edilir.
Siyonist Hristiyanlık, Yahudiliği bir din olmaktan ziyade, Mesih’in gelişi için gerekli olan bir "kronometre" olarak kullanmaktadır.
Siyonist Hristiyan eskatolojisinde (ahiret bilimi), İran (Persia) merkezi bir düşman figürü olarak konumlandırılır.
Hezekiel kitabındaki 38. ve 39. bölümlerde geçen "Gog ve Magog" savaşında, İran’ın İsrail’e saldıracak olan koalisyonun başında yer alacağı iddia edilir.
Bu inanç, günümüzdeki İran-İsrail gerginliğini sadece siyasi bir rekabet olmaktan çıkarıp, "kutsal savaş" (Holy War) zeminine taşımaktadır.
Birçok Evanjelik lider, İran’ın nükleer programını veya bölgesel nüfuzunu, Armageddon Savaşı’nın bir işareti olarak yorumlamaktadır.
Bu durum, Washington’daki dış politika yapıcıları üzerinde baskı oluşturarak, İran’a yönelik askeri müdahale seçeneklerinin masada tutulmasına neden olmaktadır.
İran’ın işgali veya etkisiz hale getirilmesi, bu çevreler için sadece bir güvenlik meselesi değil, "Tanrı’nın planının" işlemesi için atılması gereken bir adımdır.
Siyonist Hristiyanlığın etkisiyle şekillenen dış politika, Ortadoğu’da barışçıl çözümlerin önünü tıkamaktadır. Uluslararası hukuk ve insan hakları, "kehanetlerin gerçekleşmesi" idealinin gölgesinde kalmaktadır.
Bu ideoloji, bölgedeki etnik ve dini fay hatlarını tetikleyerek, sadece Müslümanlar ve Yahudiler arasında değil, bölgedeki Hristiyan azınlıklar (Süryaniler, Ermeniler vb.) üzerinde de dolaylı baskılar oluşturmaktadır.
Siyonist Hristiyanlık ve onun beslediği İsrail-Filistin sorunu ile İran karşıtlığı, rasyonel siyasetin sınırlarını aşan irrasyonel bir inanç zemininde ilerlemektedir. Bu durum, bölgeyi sürekli bir çatışma döngüsüne mahkûm etmekte ve küresel barışı tehdit etmektedir.
Siyonist Hristiyanlar, özellikle Amerika Birleşik Devletleri merkezli Evanjelik gruplar, Türkiye’ye yönelik bakış açılarını büyük ölçüde eskatolojik (ahiret bilimi) bir çerçeveden şekillendirmektedirler.
Bu gruplar için Türkiye, hem İncil’de adı geçen Yedi Kilise’ye ev sahipliği yapması nedeniyle kutsal bir coğrafya hem de "Gog ve Magog" savaşı gibi kıyamet senaryolarında kilit rol oynayacak bir aktör olarak görülmektedir.
Özellikle son yıllarda Türkiye’nin dış politikasındaki değişimler ve İsrail ile olan inişli çıkışlı ilişkileri, Siyonist Hristiyan çevrelerde Türkiye’nin "İsrail’in düşmanı" safına geçtiği yönündeki algıyı güçlendirmiştir.
Bu perspektife göre Türkiye, Batı değerlerinden uzaklaşan ve İsrail’in varlığına tehdit oluşturan bir bölgesel güç olarak kodlanmakta, bu da söz konusu grupların Türkiye’ye karşı daha mesafeli ve eleştirel bir tutum takınmasına yol açmaktadır.
Hristiyan Siyonizmi, ABD'de özellikle Evanjelik ve Pentekostal kiliseler bünyesinde yaklaşık 40-60 milyonluk bir kitleye hitap eden, teolojik temelli siyasi bir harekettir.
Bu hareket, İsrail'in varlığını dini bir zorunluluk olarak görür ve bu inancı Christians United for Israel (CUFI), ICEJ ve IFCJ gibi güçlü organizasyonlar aracılığıyla Amerikan dış politikasına doğrudan yansıtır. Bu gruplar, hem finansal yardımlar hem de Washington'daki yoğun lobi faaliyetleri ile ABD-İsrail ilişkilerinin sarsılmaz bir müttefiklik düzeyinde kalmasında kritik rol oynarlar.
Pew Araştırma Merkezi verilerine göre, ABD nüfusunun yaklaşık %25,4'ünü oluşturan Evanjelik Protestanlar, bu hareketin ana gövdesini teşkil eder.
Araştırmalar, beyaz Evanjeliklerin yaklaşık %80'inin İsrail Devleti'nin kurulmasının İncil'deki kehanetlerin gerçekleşmesi olduğuna inandığını göstermektedir. Bu da yaklaşık 40 ila 60 milyon arasında bir Amerikalının Hristiyan Siyonist eğilimlere sahip olduğu anlamına gelmektedir.
Amerikalı Hristiyan Siyonistlerle entellektüel düzeyde mücadele etmek, onların kullandığı dini terminolojiyi reddetmek yerine, o terminolojinin içindeki insani ve ahlaki boşlukları ifşa etmeyi gerektirir. Müslüman entelektüeller, "seçilmişlik" iddiasının karşısına "sorumluluk" ve "adalet" kavramlarını koymalı; teopolitik fantezilerin gerçek dünyadaki yıkıcı sonuçlarını (apartheid rejimi, duvarlar ve ambargolar) somut verilerle dünya akademik kamuoyuna taşımalıdır.
Bu mücadele, nefret diliyle değil, bilginin izzeti ve hakikatin sarsılmaz mantığıyla yürütülmelidir. Unutulmamalıdır ki, sahte kutsallık zırhına bürünmüş siyasi ihtiraslar, ancak evrensel ahlakın ve sahih bilginin ışığında eriyip gitmeye mahkumdur.
Vahyin dediği gibi:
"De ki: Hak geldi, batıl yok oldu. Şüphesiz batıl, yok olmaya mahkumdur." (İsrâ Suresi, 81. Ayet)
Selam ve dua ile ..